W pracy z wypaleniem zawodowym coraz częściej napotykam obawę przed proszeniem o pomoc. Dlaczego tak trudno o nią prosić w momencie przeciążenia? Problem tkwi nie w „chceniu” tylko we wzorcach. Syndrom „silnej kobiety” nie zaczyna się w dorosłości. Zaczyna się znacznie wcześniej. Narażeni na niego jesteśmy już w dzieciństwie. Czy naprawdę rodzimy się „silne”, czy raczej się tego uczymy? Fundamenty tego schematu powstają bardzo wcześnie i kształtują się w relacjach, wychowaniu i przekazach, które dziewczynki chłoną każdego dnia.
🔹 Uczymy się, że nasza wartość jest równa zaradności Dziecko zaczyna być doceniane za to, że „radzi sobie samo”, „nie sprawia problemów”, „jest dzielne”, „osiąga wyniki” To buduje przekonanie: muszę być silna, żeby być kochana.
🔹 Uczymy się tłumić emocje „Nie płacz”, „musisz być dzielna”. W efekcie dziewczynka przestaje ufać swoim emocjom i zaczyna je ukrywać.
🔹 Uczymy się dopasowania zamiast autentyczności i stajemy się „zewnątrzsterowalne” Tożsamość buduje się wokół oczekiwań, nie wokół własnych potrzeb.
🔹 Powstaje podział: silna na zewnątrz, zmęczona w środku Z czasem tworzy się rozdźwięk między tym, co pokazujemy światu, a tym, co naprawdę czujemy. Pojawia się „tarcie wartości”. JA wewnętrznie chciałabym być prawdziwa, ale nie mogę tego pokazać.
🔹 Uczymy się odpowiedzialności za innych Dbanie o innych staje się ważniejsze niż kontakt ze sobą.
🔹 Uczymy się, że słabość to zagrożenie Brak przestrzeni na bezradność sprawia, że proszenie o pomoc staje się trudne. Pojawia się lęk przed odrzuceniem. I tak powstaje dorosła kobieta, która:
✔ wszystko ogarnia
✔ nie prosi o pomoc
✔ jest niezależna
✔ ale… często jest też przeciążona i samotna .
Kiedy pojawia się kryzys „kobiety siłaczki”? Najczęściej nie od razu. On narasta i ujawnia się wtedy, gdy zasoby psychiczne przestają nadążać za wymaganiami.
📍 Momentami przełomowymi są często:
✔łączenie wielu ról
✔długotrwały stres
✔sytuacje graniczne
✔utrata kontroli
📍Jak wygląda kryzys?
✔chroniczne zmęczenie
✔poczucie pustki
✔trudność w odczuwaniu radości
✔napięcie, bezsenność
✔wybuchy emocji po długim tłumieniu
✔ samotność mimo relacji .
To moment, w którym „siła” przestaje nas chronić, a zaczyna kosztować.
📍Skąd bierze się ten kryzys?
✔długotrwałe tłumienie emocji
✔ „emocjonalny dług” czyli odkładanie „na później” przeżywania emocji
✔perfekcjonizm i nadmierna kontrola
✔ internalizacja norm i oczekiwań, czyli „muszę być silna” a nie ” oni oczekują, że mam być silna”
✔ brak wsparcia i izolacja
📍Paradoks To, co było strategią przetrwania… staje się źródłem cierpienia.
Może więc prawdziwa siła nie polega na tym, żeby zawsze dawać radę… …tylko na tym, żeby powiedzieć: „Nie muszę wszystkiego dźwigać sama”. To jest światło, które przybliża nas do autentyczności, o której pisze Brene Brown w „Darach niedoskonałości”.
„Ludzie są jak witraże, lśnią i mienią się gdy świeci słońce, ale gdy zachodzi, ich piękno może się ujawnić tylko wtedy, jeśli sami maja w sobie światło”.
